സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ശ്രദ്ധ നേടാനുള്ള ആവേശമോ, നിസ്സാരമായ ഒരു വാക്കുതർക്കമോ ഇന്ന് പലപ്പോഴും വലിയ ദുരന്തങ്ങളിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. ലോകമെമ്പാടും, പ്രത്യേകിച്ച് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ, യുവജനങ്ങളിലെ അക്രമങ്ങളും കുറ്റകൃത്യങ്ങളും വലിയൊരു സാമൂഹിക പ്രതിസന്ധിയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാന കാരണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നും, ആധുനിക മനഃശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഇതിനൊരു പരിഹാരം എങ്ങനെ കണ്ടെത്താമെന്നും താഴെ വിശദീകരിക്കുന്നു.
1. മാനസികാരോഗ്യ
സൂചികയുടെ (MHQ) തകർച്ചയും
പ്രശ്നങ്ങളും
ഒരു വ്യക്തിയുടെ വൈകാരികവും മാനസികവുമായ
ശേഷിയെ അളക്കുന്ന മാനദണ്ഡമാണ് മെൻ്റൽ ഹെൽത്ത് കോഷ്യൻ്റ് (MHQ). ഇന്നത്തെ യുവതലമുറയിൽ ഇതിന്റെ നിരക്ക് അപകടകരമായ രീതിയിൽ താഴോട്ട് പോവുകയാണ്.
ഇതിന്റെ പ്രധാന സൂചികകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
- "സോഷ്യൽ സെൽഫ്" (Social Self) അഥവാ സാമൂഹിക വ്യക്തിത്വം: സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മതിപ്പ് ഇന്നത്തെ
കുട്ടികളിൽ വളരെ കുറവാണ്. അതിനാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരത്തിനായി (External
validation) അവർ എന്തിനും തയ്യാറാകുന്നു.
അപകടകരമായ സ്റ്റണ്ടുകൾ ചെയ്യാനും, ചെറിയൊരു അപമാനമുണ്ടാകുമ്പോൾ അക്രമാസക്തരാകാനും ഇത് കാരണമാകുന്നു.
- പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവ് (Adaptability
& Resilience): ഒരു പരാജയത്തെയോ
നിരസിക്കലിനെയോ (Rejection) വൈകാരികമായി
നേരിടാൻ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. പ്രണയബന്ധങ്ങളിലെ തകർച്ചകൾ
ക്രൂരമായ കൊലപാതകങ്ങളിലേക്കും പ്രതികാരങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുന്നത് ഈ
മാനസികാവസ്ഥ കൊണ്ടാണ്.
- വൈകാരിക നിയന്ത്രണം (Mood &
Outlook): വികാരങ്ങളെ
നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മ കാരണം, ചെറിയ ദേഷ്യം പോലും വലിയ അക്രമങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഈ വൈകാരിക
സമ്മർദ്ദം കുറയ്ക്കാൻ പലരും ലഹരി ഉപയോഗത്തിലേക്ക്
തിരിയുന്നു.
- ലക്ഷ്യബോധം (Drive & Motivation): തൊഴിലില്ലായ്മയും സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങളും യുവജനങ്ങളിൽ കടുത്ത നൈരാശ്യം ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഇത് അവരെ വഴിതെറ്റിയ ജീവിതത്തിലേക്കും ക്രിമിനൽ സംഘങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുന്നു.
2. തലച്ചോറിൻ്റെ
വളർച്ചയും സിനിമകൾ, സോഷ്യൽ മീഡിയ എന്നിവയുടെ സ്വാധീനവും
വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും
തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും സഹായിക്കുന്ന തലച്ചോറിലെ ഭാഗമാണ് പ്രീ-ഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് (Prefrontal cortex). ഇരുപതുകളുടെ പകുതിയോടെ മാത്രമേ ഇത് പൂർണ്ണമായി വളരുകയുള്ളൂ. അതിനാൽ കൗമാരക്കാർ
സ്വാഭാവികമായും എടുത്തുചാട്ടക്കാരായിരിക്കും.
സോഷ്യൽ മീഡിയ ഈ എടുത്തുചാട്ടത്തെ ചൂഷണം
ചെയ്യുന്നു. അപകടകരമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ സോഷ്യൽ മീഡിയ അൽഗോരിതങ്ങൾ അതിന് വലിയ
പ്രചാരം (Reach) നൽകുന്നു. ഇത്തരം വീഡിയോകൾ നിരന്തരം
കാണുമ്പോൾ, ഇത് വലിയ അപകടമൊന്നുമില്ലാത്ത
കാര്യമാണെന്ന തെറ്റായ തോന്നൽ കുട്ടികളിൽ ഉണ്ടാകുന്നു.
സിനിമകളിൽ നായകൻ ചെയ്യുന്ന സാഹസിക
പ്രവൃത്തികൾ ഗ്രാഫിക്സും (CGI) മുൻകരുതലുകളും
ഡ്യൂപ്പുകളെയും ഉപയോഗിച്ച് ചിത്രീകരിക്കുന്നതാണെന്ന് മുതിർന്നവർക്ക്
അറിയാമെങ്കിലും, കുട്ടികളുടെയും കൗമാരക്കാരുടെയും തലച്ചോറ്
ഇതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിലാണ്.
സിനിമകളിലെ ഇത്തരം അവാസ്തവികമായ
സാഹസങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ തലച്ചോറിനെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്ന് താഴെ പറയുന്ന
ശാസ്ത്രീയ കാരണങ്ങളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം:
എ . അപകടങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി കാണാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മ (Immature
Prefrontal Cortex): മുൻപ് സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ,
യുക്തിസഹമായി ചിന്തിക്കാനും തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും സഹായിക്കുന്ന
തലച്ചോറിലെ പ്രീ-ഫ്രോണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് കൗമാരപ്രായത്തിൽ പൂർണ്ണമായി
വളർന്നിട്ടുണ്ടാകില്ല. അതുകൊണ്ട് സിനിമയിലെ 'മാജിക്' ആണോ യാഥാർത്ഥ്യമാണോ എന്ന് പൂർണ്ണമായി വേർതിരിച്ചറിയാനും, ആ പ്രവൃത്തി അനുകരിച്ചാൽ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള
അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് (Risk assessment) മുൻകൂട്ടി കാണാനും
അവർക്ക് കഴിയില്ല.
ബി . മിറർ ന്യൂറോണുകളുടെ സ്വാധീനം (Mirror Neurons): മനുഷ്യൻ്റെ തലച്ചോറിൽ 'മിറർ ന്യൂറോണുകൾ'
എന്നൊരു വിഭാഗമുണ്ട്. നാം ഒരു കാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴും, മറ്റൊരാൾ ആ കാര്യം ചെയ്യുന്നത് കാണുമ്പോഴും ഈ ന്യൂറോണുകൾ ഒരേപോലെ
പ്രവർത്തിക്കും. സിനിമയിൽ നായകൻ സാഹസികത കാണിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ കുട്ടികളുടെ
തലച്ചോറിലെ മിറർ ന്യൂറോണുകൾ ഉദ്ദീപിക്കപ്പെടുകയും, തങ്ങളും ആ
ഹീറോയെപ്പോലെയാണെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാകുകയും, അത്
അനുകരിക്കാനുള്ള ശക്തമായ മാനസിക പ്രേരണ അവർക്കുണ്ടാകുകയും ചെയ്യുന്നു.
സി . "എനിക്കൊന്നും സംഭവിക്കില്ല" എന്ന മിഥ്യാധാരണ (Illusion
of Invulnerability / Optimism Bias): സിനിമകളിൽ
നായകൻ വലിയ കെട്ടിടത്തിൽ നിന്ന് ചാടുമ്പോഴോ, അപകടകരമായി
വാഹനം ഓടിക്കുമ്പോഴോ അയാൾക്ക് യാതൊരു പരിക്കുമേൽക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു വരുന്നത്
കുട്ടികൾ കാണുന്നു. ഇത് യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലും "ഞാൻ എത്ര വലിയ സാഹസം ചെയ്താലും
എനിക്കും ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല" എന്നൊരു തെറ്റായ ചിന്ത അവരിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നു.
അണിയറയിൽ മാസങ്ങളെടുത്ത് പ്ലാൻ ചെയ്യുന്ന സുരക്ഷാ വലകളോ ക്രാഷ് മാറ്റുകളോ (Crash
mats) കുട്ടികളുടെ ചിന്തയിൽ വരുന്നില്ല.
ഡി . ഹീറോയിസവും ഡോപമിനും (The Dopamine Rush): നായകന്റെ സാഹസികതകൾക്ക് സിനിമയിൽ ലഭിക്കുന്ന കയ്യടികളും
അംഗീകാരങ്ങളും കുട്ടികളെ വളരെ വേഗം ആകർഷിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലും ഇത്തരം
കാര്യങ്ങൾ ചെയ്താൽ സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ തനിക്ക് വലിയ അംഗീകാരം (Peer
approval) ലഭിക്കുമെന്നും താനൊരു 'ഹീറോ'
ആകുമെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഈ ചിന്ത തലച്ചോറിൽ ഡോപമിൻ (Dopamine)
എന്ന ഹോർമോൺ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും, ആ സന്തോഷം
നിലനിർത്താൻ കൂടുതൽ അപകടങ്ങൾ ചെയ്യാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇ . അക്രമങ്ങളുടെയും അപകടങ്ങളുടെയും സാമാന്യവൽക്കരണം (Normalization): നിരന്തരം ഇത്തരം സാഹസികതകളും അക്രമങ്ങളും കാണുന്നത്
കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ ഇതൊക്കെ സാധാരണ കാര്യങ്ങളാണെന്ന തോന്നൽ (Normalization)
ഉണ്ടാക്കുന്നു. പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുള്ള എളുപ്പവഴി നായകനെപ്പോലെ
അക്രമം പ്രയോഗിക്കുകയാണെന്ന് അവർ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു.
3. പരിഹാരങ്ങൾ: ആധുനിക
മനഃശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ
ഈ പ്രതിസന്ധിയെ മറികടക്കാൻ
രക്ഷിതാക്കളും അധ്യാപകരും ഭരണകൂടവും ഒത്തുചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
A. രക്ഷിതാക്കളുടെ
ചുമതലകൾ (ആദ്യത്തെ പ്രതിരോധം)
- വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുക: കുട്ടികൾ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ രക്ഷിതാക്കളും തിരിച്ച്
ദേഷ്യപ്പെടുന്നത് സ്ഥിതി കൂടുതൽ വഷളാക്കും. അവരുടെ വികാരങ്ങളെ
മനസ്സിലാക്കുകയും, എന്നാൽ മോശം
പെരുമാറ്റങ്ങളെ കർശനമായി തിരുത്തുകയും ചെയ്യുക (Emotion
Coaching).
- സ്മാർട്ട്ഫോൺ ഉപയോഗം നിയന്ത്രിക്കുക: ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ സ്മാർട്ട്ഫോണുകൾ നൽകുന്നത്
കുട്ടികളുടെ സാമൂഹിക വളർച്ചയെ മുരടിപ്പിക്കും. ഇതിന് കർശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ
ആവശ്യമാണ്.
- ചെറിയ പരാജയങ്ങൾ നേരിടാൻ അനുവദിക്കുക: കുട്ടികളുടെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളിലും രക്ഷിതാക്കൾ
ഇടപെടരുത്. ചെറിയ പരാജയങ്ങളും വഴക്കുകളും സ്വയം പരിഹരിക്കാൻ അവരെ
അനുവദിക്കുന്നത് ഭാവിയിൽ വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കും.
B. അധ്യാപകരുടെയും
വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവർത്തകരുടെയും പങ്ക്
സ്കൂളുകളും ക്ലാസ്സ്റൂമുകളുമാണ്
കുട്ടികളുടെ സാമൂഹിക വ്യക്തിത്വം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന പ്രധാന ഇടങ്ങൾ. പഠനത്തോടൊപ്പം
വൈകാരിക ബുദ്ധിക്കും (Emotional Intelligence) ഇവിടെ പ്രാധാന്യം നൽകണം.
- കൺസ്ട്രക്റ്റിവിസ്റ്റ് പഠനരീതികൾ (Constructivist
Teaching Models): പരമ്പരാഗതമായ
അധ്യാപന രീതികളിൽ നിന്ന് മാറി, കുട്ടികളെ സ്വയം ചിന്തിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന
രീതികൾ അവലംബിക്കുക. ലെസ്സൺ പ്ലാനുകളും വർക്ക്ഷീറ്റുകളും തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ, കുട്ടികൾക്ക് പരസ്പരം ചർച്ച ചെയ്ത് പ്രശ്നപരിഹാരം
കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്ന ഗ്രൂപ്പ് ആക്ടിവിറ്റികൾ ഉൾപ്പെടുത്തുക.
- മൂല്യനിർണ്ണയ രീതിയിലെ മാറ്റങ്ങൾ: കേവലം അക്കാദമിക് മാർക്കുകൾക്ക് പകരം, കുട്ടികളുടെ വൈകാരിക ബുദ്ധിയും പെരുമാറ്റവും കൂടി
ഉൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഇവാല്യുവേഷൻ രേഖകൾ തയ്യാറാക്കുക.
- പഠന മൊഡ്യൂളുകളുടെ ഫലപ്രദമായ ഉപയോഗം: പ്രൈമറി ക്ലാസ്സുകൾ മുതലുള്ള കുട്ടികളുടെ സമഗ്രമായ
പുരോഗതിക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന സാഹിതം (Sahitham) പോലുള്ള ഇൻസ്ട്രക്ഷണൽ മൊഡ്യൂളുകൾ വഴി, വൈകാരികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന കുട്ടികളെ നേരത്തെ തന്നെ കണ്ടെത്താനും
സഹായിക്കാനും കഴിയും.
- പ്രായോഗിക അനുഭവങ്ങൾ നൽകുക: പഠനോത്സവം (Padhonolsavam) പോലെയുള്ള പരിപാടികളും വർക്ക്ഷോപ്പുകളും
സംഘടിപ്പിക്കുന്നത്, ഡിജിറ്റൽ
ലോകത്തിന് പുറത്ത് യഥാർത്ഥ ലോകവുമായി ഇടപഴകാനും ആത്മവിശ്വാസം വളർത്താനും
കുട്ടികളെ സഹായിക്കുന്നു.
C. ഭരണകൂടത്തിൻ്റെയും നയങ്ങൾ
രൂപീകരിക്കുന്നവരുടേയും ചുമതലകൾ
- സോഷ്യൽ മീഡിയ നിയന്ത്രണം: കുട്ടികളിലേക്ക് അക്രമങ്ങളും അപകടങ്ങളും നിറഞ്ഞ
വീഡിയോകൾ എത്തിക്കുന്ന സോഷ്യൽ മീഡിയ അൽഗോരിതങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കർശനമായ
നിയമങ്ങൾ കൊണ്ടുവരിക.
- ഡാറ്റ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഇടപെടലുകൾ: നാഷണൽ അച്ചീവ്മെൻ്റ് സർവേ (National
Achievement Survey - NAS) പോലെയുള്ള
റിപ്പോർട്ടുകൾ വിശകലനം ചെയ്ത്, ഏത് പ്രദേശങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്കാണ് കൂടുതൽ മാനസിക പിന്തുണയും കൗൺസിലിംഗും
ആവശ്യമെന്ന് കണ്ടെത്തി കൃത്യമായ ഫണ്ടുകൾ അനുവദിക്കുക.
- തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക: വിദ്യാഭ്യാസത്തിനൊപ്പം നൈപുണ്യ വികസനത്തിനും (Vocational
training) പ്രാധാന്യം നൽകി യുവജനങ്ങൾക്ക്
തൊഴിലവസരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുക. ഇത് അവരുടെ ഇടയിലെ നൈരാശ്യം അകറ്റാൻ സഹായിക്കും.
