ആമുഖം (Introduction)
ദിനംപ്രതി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടാൻ വിദ്യാർത്ഥികളെ സജ്ജമാക്കുക
എന്നതാണ് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായങ്ങൾ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ
കടമ്പ.
സാങ്കേതികവിദ്യയിലുണ്ടാകുന്ന ദ്രുതഗതിയിലുള്ള മാറ്റങ്ങളും
സാമൂഹിക ആവശ്യങ്ങളും കാരണം ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരത, ഡാറ്റാ സാക്ഷരത, ആഗോള പൗരബോധം, സാമ്പത്തിക സാക്ഷരത തുടങ്ങിയ പുതിയ
നൈപുണ്യങ്ങൾ വിദ്യാർത്ഥികൾ നിർബന്ധമായും പഠിച്ചിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിനായി വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണരും, രക്ഷിതാക്കളും, സർക്കാരുകളും പാഠ്യപദ്ധതി നിരന്തരം പരിഷ്കരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു.
എന്നാൽ, പുതിയ വിഷയങ്ങൾ പാഠ്യപദ്ധതിയിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കുമ്പോൾ പഴയവ ഒഴിവാക്കാൻ
പലപ്പോഴും ആരും തയ്യാറാകുന്നില്ല. സമയമോ സൗകര്യങ്ങളോ
വർദ്ധിപ്പിക്കാതെ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കുത്തിനിറയ്ക്കുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ
വലിയൊരു പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ അവസ്ഥയാണ് "പാഠ്യപദ്ധതിയിലെ അമിതഭാരം" (Curriculum Overload) എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. സാമ്പത്തിക സഹകരണത്തിനും
വികസനത്തിനുമുള്ള സംഘടനയായ ഒ.ഇ.സി.ഡി (OECD) പുറത്തിറക്കിയ "കരിക്കുലം ഓവർലോഡ്: എ
വേ ഫോർവേഡ്" (Curriculum Overload: A Way Forward) എന്ന റിപ്പോർട്ടിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, ഈ
പ്രതിസന്ധിയുടെ വ്യാപ്തിയും, വിദ്യാർത്ഥികളിലും
അധ്യാപകരിലുമുണ്ടാക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളും, ലോകരാജ്യങ്ങൾ
ഇതിനെ എങ്ങനെ നേരിടുന്നു എന്നും പരിശോധിക്കാം .
എന്താണ് പാഠ്യപദ്ധതിയിലെ അമിതഭാരം? (What is
Curriculum Overload?)
ഗവേഷണങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ
പാഠ്യപദ്ധതിയിലെ അമിതഭാരത്തെ നാല് പ്രധാന തലങ്ങളിലായി തിരിക്കാം:
- പാഠ്യപദ്ധതി വിപുലീകരണം (Curriculum
expansion): പുതിയ മാറ്റങ്ങൾ
ഉൾക്കൊള്ളാൻ പഴയ പാഠഭാഗങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാതെ നിരന്തരം പുതിയ വിഷയങ്ങൾ ചേർക്കുന്ന
പ്രവണതയാണിത്.
- ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ അമിതഭാരം (Content
overload): ലഭ്യമായ
പഠനസമയത്തിനുള്ളിൽ ഒരുപാട് വിഷയങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. ഇത് വിദ്യാർത്ഥികളെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും
ഉപരിപ്ലവമായി മാത്രം പഠിക്കാൻ (mile-wide, inch-deep) നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു.
- അനുഭവപ്പെടുന്ന അമിതഭാരം (Perceived
overload): യഥാർത്ഥത്തിൽ
അമിതഭാരം ഇല്ലെങ്കിൽ പോലും, പരീക്ഷകളുടെ
ആധിക്യം, വലിയ പാഠപുസ്തകങ്ങൾ, മാറ്റങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് എന്നിവ കാരണം
അധ്യാപകർക്കും വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും മാനസികമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന ഭാരം.
- പാഠ്യപദ്ധതിയിലെ അസന്തുലിതാവസ്ഥ (Curriculum
imbalance): വിവിധ മത്സര പരീക്ഷകളിൽ റാങ്ക് നേടാൻ വേണ്ടി കണക്ക്, സയൻസ് പോലുള്ള ചില വിഷയങ്ങൾക്ക് അമിത പ്രാധാന്യം
നൽകുകയും കലാ-കായിക വിഷയങ്ങളെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ.
പ്രശ്നത്തിന്റെ വ്യാപ്തി: കണക്കുകളും
തെളിവുകളും (The Magnitude of the Problem: Data and Evidences)
കേവലമൊരു ആശയമെന്നതിലുപരി, കൃത്യമായ കണക്കുകളുടെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അമിതഭാരം എന്ന
പ്രശ്നത്തെ ഈ റിപ്പോർട്ട് സമീപിക്കുന്നത്:
- മാറ്റമില്ലാത്ത പഠനസമയവും കോർ വിഷയങ്ങളുടെ ആധിപത്യവും: 2000 മുതൽ 2018 വരെയുള്ള കണക്കുകൾ പ്രകാരം മിക്ക രാജ്യങ്ങളിലും സ്കൂളുകളിലെ പഠന സമയത്തിൽ
കാര്യമായ വർദ്ധനവ് ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ലോവർ സെക്കൻഡറി വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ മൊത്തം സമയത്തിന്റെ 53% ഭാഗവും വായന, കണക്ക്, സയൻസ്, ഭാഷകൾ തുടങ്ങിയ നാല് പ്രധാന വിഷയങ്ങൾക്കായാണ്
നീക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത്. ബാക്കിയുള്ള
കുറഞ്ഞ സമയത്താണ് ബാക്കി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്.
- അധ്യാപകരുടെ ജോലിഭാരം: അധ്യാപകർ തങ്ങളുടെ മൊത്തം ജോലിസമയത്തിന്റെ വെറും 53% മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ക്ലാസുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ
വിനിയോഗിക്കുന്നത്. ബാക്കി സമയം
ക്ലാസുകൾക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾക്കും മറ്റ് ഭരണപരമായ ജോലികൾക്കുമായി
നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
- ലക്ഷ്യത്തിലെത്താത്ത പാഠ്യപദ്ധതി: 2011-ലും 2013-ലും ചിലിയിൽ
നടന്ന പഠനങ്ങളിൽ, 82% ക്ലാസുകളിലും
നിർബന്ധമായും പഠിപ്പിക്കേണ്ട കണക്ക് പാഠഭാഗങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ
കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ടെത്തി. പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ 50% മുതൽ 60% വരെ മാത്രമേ മിക്ക സ്കൂളുകൾക്കും പൂർത്തിയാക്കാൻ
കഴിയുന്നുള്ളൂ.
- ഗൃഹപാഠത്തിന്റെ ഭീകരത: സ്കൂളിൽ സമയം കിട്ടാത്തതിനാൽ അധ്യാപകർ അമിതമായി
ഗൃഹപാഠം നൽകുന്നു. 2016-ൽ കസാഖ്സ്ഥാനിൽ
നടന്ന ദേശീയ സർവേ പ്രകാരം, 48% വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും
സമയബന്ധിതമായി ഗൃഹപാഠം ചെയ്തു തീർക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. 47% വിദ്യാർത്ഥികളും ഗൃഹപാഠം കുറയ്ക്കണമെന്ന് സർവേയിൽ
ആവശ്യപ്പെട്ടു.
- പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ വലിപ്പം: അമേരിക്കയിലെ എട്ടാം ക്ലാസ്സിലെ കണക്ക് പുസ്തകത്തിൽ 30 ഓളം പാഠങ്ങളുള്ളപ്പോൾ, ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരമുള്ള ജപ്പാൻ, സിംഗപ്പൂർ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിൽ ഇത് വെറും 10 പാഠങ്ങൾ മാത്രമാണ്.
പുതിയ നൈപുണ്യങ്ങൾ പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ (Integration of New
Skills)
അമിതഭാരം ഒഴിവാക്കാനായി പുതിയ വിഷയങ്ങളെ
പ്രത്യേകമായി പഠിപ്പിക്കാതെ, നിലവിലുള്ള
പാഠ്യപദ്ധതിയുമായി സംയോജിപ്പിക്കാനാണ് (Cross-curricular integration) മിക്ക രാജ്യങ്ങളും ശ്രമിക്കുന്നത്:
- പരിസ്ഥിതിയും സുസ്ഥിര വികസനവും: ലോകത്തെ 57% രാജ്യങ്ങളും സയൻസ്, സോഷ്യൽ സയൻസ്
വിഷയങ്ങൾക്കൊപ്പം പരിസ്ഥിതി വിദ്യാഭ്യാസം ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
- ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരത (ICT/Digital
Literacy): പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ
ശരാശരി 40% ഭാഗത്തും ഇത് ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നു
(എസ്റ്റോണിയയിൽ ഇത് 70% ആണ്).
- മാധ്യമ സാക്ഷരതയും കോഡിംഗും: മാധ്യമ സാക്ഷരത ശരാശരി 24% പാഠഭാഗങ്ങളിലും, കോഡിംഗ് 11% പാഠഭാഗങ്ങളിലും മാത്രമാണ് ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ ദക്ഷിണ കൊറിയ, എസ്റ്റോണിയ, റഷ്യ തുടങ്ങിയ
രാജ്യങ്ങൾ ഇതിൽ വളരെ മുൻപന്തിയിലാണ്.
- സാമ്പത്തിക സാക്ഷരത (Financial
Literacy): ഏറ്റവും കുറവ്
പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന വിഷയമാണിത് (ശരാശരി 9% മാത്രം). കസാഖ്സ്ഥാൻ (24%), എസ്റ്റോണിയ (21%) എന്നിവരാണ് ഇതിൽ മുന്നിൽ.
വെല്ലുവിളികളും രാജ്യങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച
തന്ത്രങ്ങളും (Challenges and Strategies)
പാഠ്യപദ്ധതിയിലെ അമിതഭാരം കൈകാര്യം
ചെയ്യാൻ വിവിധ രാജ്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത തന്ത്രങ്ങളാണ് പയറ്റുന്നത്:
1.
വലിയ ആശയങ്ങളിൽ ഊന്നൽ നൽകുക (Focus on Big Ideas): എല്ലാ വിവരങ്ങളും കാണാപ്പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങളിൽ
ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കാനഡയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളംബിയ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾ
തീരുമാനിച്ചു.
2.
ആവർത്തനം ഒഴിവാക്കലും പുതിയ പരീക്ഷണങ്ങളും: പാഠ്യപദ്ധതിയിലെ ആവർത്തനങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ കൊറിയയും ഓസ്ട്രേലിയയും പ്രത്യേക
വിദഗ്ധ സമിതികളെ നിയോഗിച്ചു. സിംഗപ്പൂർ
നടപ്പിലാക്കിയ "കുറച്ചു പഠിപ്പിക്കുക, കൂടുതൽ
പഠിക്കുക" (Teach Less, Learn More) പദ്ധതി ഇതിനൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്.
3.
പഠന സമയം നിയന്ത്രിക്കൽ: ഫിൻലാൻഡ്, കസാഖ്സ്ഥാൻ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ സ്കൂളിലും വീട്ടിലുമുള്ള പഠന സമയവും ഗൃഹപാഠവും
കർശനമായി നിയന്ത്രിച്ചു.
മുന്നോട്ടുള്ള വഴി: രാജ്യങ്ങൾ പഠിച്ച പ്രധാന പാഠങ്ങൾ (The Way Forward: Key Lessons)
പാഠ്യപദ്ധതി പരിഷ്കരണത്തിനിടയിൽ
രാജ്യങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച തിരിച്ചടികളിൽ നിന്നും ഒ.ഇ.സി.ഡി (OECD) ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന പ്രധാന പാഠങ്ങൾ ഇവയാണ്:
1. വ്യാപ്തിയും ആഴവും സന്തുലിതമാക്കുക (Balance breadth and depth): ചില വിഷയങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കുന്നത് സമഗ്ര വികസനത്തെ ബാധിക്കും, എന്നാൽ എല്ലാം പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഉപരിപ്ലവമായ പഠനത്തിന് കാരണമാകും. അതിനാൽ ശരിയായ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ ആവശ്യമാണ്.
2.
ഫോക്കസ് (Focus): അനിവാര്യമായവ മാത്രം
നിലനിർത്തുക, അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ
വേർതിരിക്കുക: ഓരോ വിഷയത്തിലും നിർബന്ധമായും
അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട പ്രധാന തത്വങ്ങൾ (Core concepts) മാത്രം നിലനിർത്തുക, അനാവശ്യ വിവരണങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുക.
ആവർത്തനങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുക: ഒരേ വിവരങ്ങൾ തന്നെ
വ്യത്യസ്ത ക്ലാസുകളിലോ വിഷയങ്ങളിലോ ആവർത്തിച്ചു വരുന്നത് ഒഴിവാക്കി
പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ വലിപ്പം കുറയ്ക്കുക. ആശയപരമായ
ആഴത്തിന് മുൻഗണന: ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഉപരിപ്ലവമായി
പഠിക്കുന്നതിന് പകരം, കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ആഴത്തിൽ
മനസ്സിലാക്കാൻ കുട്ടികളെ സഹായിക്കുക.
3.
റിഗർ (Rigour): ചിന്താശേഷിയും
പ്രായോഗികതയും വളർത്തുക, മനഃപാഠമാക്കൽ
അവസാനിപ്പിക്കുക: വിവരങ്ങൾ കാണാതെ പഠിച്ച് എഴുതുന്ന
പരീക്ഷകൾക്ക് പകരം കുട്ടികളുടെ വിശകലന ശേഷി (Analytical skills) അളക്കുന്ന മൂല്യനിർണ്ണയം നടത്തുക.
പ്രവർത്തനധിഷ്ഠിത പഠനം: വലിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ
പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം ലളിതമായ പ്രോജക്റ്റുകളിലൂടെയും പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും
ശാസ്ത്രീയ കൃത്യത നിലനിർത്തുക.
യഥാർത്ഥ ജീവിതവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുക: ഗണിതവും
ശാസ്ത്രവും നിത്യജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കാം എന്ന് പഠിപ്പിച്ച് പഠനത്തിന്റെ
നിലവാരം ഉറപ്പാക്കുക.
4. കോഹെറൻസ് (Coherence): തടസ്സമില്ലാത്ത പഠനക്രമം, വിഷയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പര ബന്ധം: സയൻസ്, മാത്തമാറ്റിക്സ്, സോഷ്യൽ സയൻസ് എന്നിവ വെവ്വേറെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം അവ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം (Interdisciplinary approach) കുട്ടികൾക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുക. ക്ലാസുകൾ തമ്മിലുള്ള തുടർച്ച: പ്രൈമറിയിൽ പഠിച്ച കാര്യങ്ങളുടെ സ്വാഭാവികമായ തുടർച്ച മാത്രമായിരിക്കണം ഹൈസ്കൂൾ പാഠഭാഗങ്ങൾ, പഠനവും മൂല്യനിർണ്ണയവും ഒരേ ദിശയിൽ: ക്ലാസിൽ പഠിപ്പിക്കുന്ന രീതിയും പരീക്ഷകളിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന രീതിയും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെയുള്ളതായിരിക്കണം.
5.
ഗൃഹപാഠത്തിന്റെ അമിതഭാരം ഒഴിവാക്കുക (Avoid homework overload): ഗൃഹപാഠം കുട്ടികളുടെ ഉറക്കത്തെയും വിനോദത്തെയും ബാധിക്കാത്ത തരത്തിലായിരിക്കണം. ഇത് സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളെയാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ
ബാധിക്കുന്നത്.
6.
പ്രാദേശിക തീരുമാനങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ നൽകുക (Support local
decision-making): പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ
സ്കൂളുകൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നതിനൊപ്പം, അവർക്ക്
കൃത്യമായ പരിശീലനവും പിന്തുണയും നൽകുക.
7. വിജയവും ക്ഷേമവും പുനർനിർവചിക്കുക (Redefine student success and well-being): കേവലം മികച്ച മാർക്ക് നേടുക എന്നത് മാത്രമല്ല വിജയം. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ ആരോഗ്യത്തിന് (well-being) ഏറ്റവും വലിയ മുൻഗണന നൽകണം.
ചുരുക്കത്തിൽ, "കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുന്നത് കൂടുതൽ മികച്ചതാണ്" എന്ന പരമ്പരാഗത
ചിന്താഗതി തിരുത്തേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഈ റിപ്പോർട്ട്
അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിജ്ഞാനം
കുത്തിനിറയ്ക്കുന്നതിന് പകരം, കാലഘട്ടത്തിന്
ആവശ്യമായ നൈപുണ്യങ്ങൾ ആഴത്തിൽ പഠിക്കാനുള്ള അവസരമാണ് സ്കൂളുകൾ ഒരുക്കേണ്ടത്. വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും ക്ഷേമത്തിന് മുൻഗണന നൽകിക്കൊണ്ട്, വ്യക്തവും ലളിതവും പ്രായോഗികവുമായ ഒരു പാഠ്യപദ്ധതി രൂപീകരിക്കുക എന്നത്
മാത്രമാണ് ഭാവിയിലേക്കുള്ള ഏക പോംവഴി.
OECD - Curriculum Overload A Way Forward
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ