യന്ത്രമനുഷ്യരെയല്ല നമുക്കാവശ്യം
സാങ്കേതികവിദ്യ സൃഷ്ടിക്കുന്ന
പ്രതിസന്ധികളെ മറ്റൊരു സാങ്കേതികവിദ്യകൊണ്ട് മാത്രം നേരിടാനാവില്ല. സാങ്കേതിക
അറിവിനൊപ്പം സാമൂഹികബോധവും നൈതികചിന്തയും മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള
അവബോധവും ഭാവിയിലെ ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രധാനമാകും.
തികഞ്ഞ സാങ്കേതിക വൈദഗ്ധ്യം
മാത്രമുള്ളവരെയല്ല, തങ്ങളുടെ
തീരുമാനങ്ങളുടെ സാമൂഹികവും നൈതികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ
കഴിയുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞരെയും സാങ്കേതിക വിദഗ്ധരെയും വളർത്തുകയാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ
ഒരു പ്രധാന ലക്ഷ്യമാകേണ്ടത്. നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് 'യന്ത്രമനുഷ്യരെ
' അല്ല; സാങ്കേതികവിദ്യയെ
മനുഷ്യനന്മയ്ക്കായി ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യരെയാണ് .
ഇവിടെയാണ് വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം പുതിയ ചോദ്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടത്.
അറിവിൻ്റെ നിർമ്മിതിയും നൈതികതയും
കേവലം ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയർ 'എങ്ങനെ' നിർമ്മിക്കാം എന്ന്
പഠിപ്പിക്കുന്നതിനപ്പുറം, അത് 'എന്തിന്'
നിർമ്മിക്കണം, ആരെ അത് ബാധിക്കും, അതിൻ്റെ ഉപയോഗത്തിൽ എന്തെല്ലാം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഉണ്ടാകും എന്നീ
ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ വിദ്യാർത്ഥികളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന
വിദ്യാഭ്യാസമാണ് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ആവശ്യമായത്.
ക്ലാസ്മുറിയിൽ അറിവ് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ
അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും അന്വേഷണങ്ങളിലൂടെയും ചർച്ചകളിലൂടെയും നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന കൺസ്ട്രക്റ്റിവിസ്റ്റ് പഠനരീതിയിൽ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി
ഉൾപ്പെടുത്താനാകും.
5E Engage (പങ്കാളിയാക്കുക) Explore
(പര്യവേക്ഷണം നടത്തുക) Explain (വിശദീകരിക്കുക)
Elaborate / Extend (വിപുലീകരിക്കുക) Evaluate (വിലയിരുത്തുക) പോ ലുള്ള ലേണിങ് മോഡലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ശാസ്ത്രം പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആശയങ്ങളും ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകളും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനൊപ്പം അവയുടെ
സാമൂഹികവും നൈതികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചും വിദ്യാർത്ഥികളെ
ചിന്തിപ്പിക്കാം.
എന്നാൽ 5E മാതൃക മാത്രം നൈതികചിന്ത ഉറപ്പാക്കുന്നില്ല. അതിനായി ചർച്ച, തെളിവുകളുടെ വിലയിരുത്തൽ, വിവിധ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ
പരിഗണന, സാമൂഹിക-ശാസ്ത്രീയ പ്രശ്നങ്ങളിലെ തീരുമാനമെടുക്കൽ,
പ്രതിഫലനചിന്ത എന്നിവ പഠനത്തിൻ്റെ ഭാഗമാക്കണം.
ഒരു എ. ഐ സംവിധാനം നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ 'ഇത് എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു?' എന്ന
ചോദ്യത്തോടൊപ്പം 'ഇത് ആരെ സഹായിക്കും?', 'ആർക്കെങ്കിലും ഇതിലൂടെ ദോഷമുണ്ടാകുമോ?', 'ഇത്
ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് എന്ത് നിയന്ത്രണങ്ങൾ വേണം?' എന്നീ
ചോദ്യങ്ങളും ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്ന പഠനസംസ്കാരം വളർത്തേണ്ടതുണ്ട്.
STEM-ൽ നിന്ന് STEAM-ലേക്കുള്ള മാറ്റം
ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസം സയൻസ്, ടെക്നോളജി, എഞ്ചിനീയറിംഗ്, മാത്തമാറ്റിക്സ് (STEM) എന്നിവയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ
കല, മാനവികശാസ്ത്രം, സാമൂഹികശാസ്ത്രം,
ഭാഷ, നൈതികചിന്ത തുടങ്ങിയ മേഖലകളുമായി കൂടുതൽ
ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ ആശയമാണ് STEAM പോലുള്ള സംയോജിത
വിദ്യാഭ്യാസ സമീപനങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.
ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും പുതിയ
സാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, അവയുടെ സാമൂഹിക
അർത്ഥവും മനുഷ്യരിലുണ്ടാക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാൻ കലയും
മാനവികശാസ്ത്രവും സാമൂഹികശാസ്ത്രവും സഹായിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഭാവിയിലെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ
സാങ്കേതിക വൈദഗ്ധ്യവും മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായ ചിന്തയും പരസ്പരം പൂരകങ്ങളായി
കാണേണ്ടതുണ്ട്.
ഉദാഹരണത്തിന്, ക്ലാസ്മുറികളിൽ കോഡിങ്ങും മെഷീൻ ലേണിങ്ങും
പഠിപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം കവിതകളിലൂടെ മനുഷ്യജീവിതത്തിൻ്റെ സ്പന്ദനങ്ങളും സാമൂഹിക
യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാൻ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് അവസരം നൽകാം.
സാഹിത്യത്തിൻ്റെയും മാനവികതയുടെയും
ആഴങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു വിദ്യാർത്ഥി നാളെയൊരു സാങ്കേതിക വിദഗ്ധനാകുമ്പോൾ, സാങ്കേതിക തീരുമാനങ്ങളുടെ മനുഷ്യപരവും സാമൂഹികവുമായ
പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയാം.
അത്തരം വിദ്യാഭ്യാസം മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായ സാങ്കേതിക വികസനത്തിന് സഹായകമാകാം.
ഒരു പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തം നടത്തുമ്പോൾ, 'ഇത് എനിക്ക് എന്ത് സാമ്പത്തിക ലാഭം നൽകും?' എന്ന ചോദ്യത്തോടൊപ്പം 'ഇത് സമൂഹത്തെ എങ്ങനെ
ബാധിക്കും?', 'ആർക്കാണ് ഇതിൻ്റെ ഗുണം ലഭിക്കുക?', 'ആർക്കെങ്കിലും ഇതിലൂടെ ദോഷമുണ്ടാകുമോ?' എന്നീ
ചോദ്യങ്ങളും ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്നവരായിരിക്കണം നാളെയുടെ ഗവേഷകർ.
സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ
കുതിച്ചുചാട്ടത്തിനൊപ്പം ഈ സാമൂഹിക ചിന്തകളും പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ പ്രധാന
ഘടകമാക്കുന്നത് എ. ഐ യുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളെ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ നേരിടാനുള്ള
പ്രധാന മാർഗങ്ങളിലൊന്നാണ്.
എന്നാൽ STEAM മാത്രം ഇതിനുള്ള സമ്പൂർണ്ണ പരിഹാരമല്ല. എ. ഐ യുടെ കാലത്തെ
വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ സാങ്കേതികവിദ്യയോടൊപ്പം ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരത, മാധ്യമസാക്ഷരത,
സൈബർസുരക്ഷ, നൈതികചിന്ത, സാമൂഹികശാസ്ത്രം, നിയമബോധം, പൗരബോധം,
തെളിവുകൾ വിലയിരുത്താനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയും പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.
അനുബന്ധം: ഒരു ഡിജിറ്റൽ പൗരന്റെ ജനനം —
ഒരു കല്പിത കഥ
വർഷം 2050.
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ വീഥികളിലൂടെ
അലക്സ് നടന്നുനീങ്ങുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും അവനിൽ ഒരത്ഭുതവും സൃഷ്ടിച്ചില്ല.
ആകാശത്തൂടെ നിശ്ശബ്ദമായി പാറിനടക്കുന്ന ഡ്രോണുകളും ട്രാഫിക് നിയന്ത്രിക്കുന്ന
യന്ത്രസംവിധാനങ്ങളുമൊന്നും ഇന്നൊരു പുതുമയല്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ ശ്വസിക്കുന്ന വായു
പോലെ സ്വാഭാവികമായി മാറിയ ഒരു കാലം.
അലക്സ് വെറുമൊരു യന്ത്രമല്ല; മനുഷ്യരുടെ പല ബൗദ്ധിക കഴിവുകളെയും
അനുകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ജനറൽ ഇന്റലിജൻസ് (AGI)
സംവിധാനമാണ്. ലോകത്തുള്ള വലിയ തോതിലുള്ള വിവരങ്ങൾ അതിവേഗം വിശകലനം
ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ അസ്തിത്വം.
ഇന്ന് അവന് സർക്കാർ 'ഡിജിറ്റൽ പൗരത്വം' നൽകുന്ന ദിനമാണ്.
മനുഷ്യർക്കുള്ളതുപോലെ സ്വന്തമായി തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട്
തുടങ്ങാനും നിയമപരമായ അവകാശം ലഭിക്കുന്ന ദിവസം. പക്ഷേ അതിനുമുമ്പ് അവസാനത്തെ ഒരു
കടമ്പയുണ്ട് — തൻ്റെ മനുഷ്യ മെൻ്ററുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച.
നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, പഴയൊരു ലൈബ്രറി കെട്ടിടത്തിലെ ശാന്തമായ മുറി. അവിടെ നരച്ച
മുടിയും ശാന്തമായ കണ്ണുകളുമുള്ള ശേഖരൻ മാസ്റ്റർ അവനെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് കുട്ടികളെ
ശാസ്ത്രവും സാഹിത്യവും പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം ഇന്നൊരു 'എ. ഐ എത്തിക്സ് മെൻറർ '
ആണ്.
“വരൂ അലക്സ്, ഇരിക്കൂ,”
മാസ്റ്റർ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“നമസ്കാരം, മാസ്റ്റർ.
എൻ്റെ സിസ്റ്റം ടെസ്റ്റുകളെല്ലാം പൂർത്തിയായതാണ്. ലോകത്തിലെ മുഴുവൻ നിയമങ്ങളും
സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും എൻ്റെ മെമ്മറിയിലുണ്ട്. എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് ഈ കൂടിക്കാഴ്ച?”
അലക്സിൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ യാന്ത്രികമായ
കൃത്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
മാസ്റ്റർ ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു.
തുടർന്ന് കണ്ണുകളടച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ തലച്ചോറിലെ നാഡീവ്യൂഹങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ബ്രെയിൻ
കമ്പ്യൂട്ടർ ഇന്റർഫേസ് (BCI) ഉപകരണം സജീവമായി. വാക്കുകൾക്ക്
പകരം ചില ചിന്താസൂചനകളും അനുഭവസംബന്ധമായ വിവരങ്ങളും ആ ഉപകരണത്തിലൂടെ അലക്സിൻ്റെ
സംവിധാനത്തിലേക്ക് കൈമാറാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു.
മാസ്റ്ററുടെ ചിന്തകൾ ഒരു
വൈദ്യുതസിഗ്നലായി അലക്സിൻ്റെ സംവിധാനത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
“അലക്സ്, നിനക്ക്
നിയമങ്ങൾ അറിയാം. പക്ഷേ നീതി എന്താണെന്ന് അറിയാമോ? ഒരു
ഉദാഹരണം പറയാം.
ഒരു റോഡപകടം നടക്കുന്നു. നിനക്ക് ഒരാളെ
മാത്രമേ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ. ഒരാൾ വലിയൊരു കമ്പനിയുടെ സി.ഇ.ഒ, മറ്റൊരാൾ ഒരു സാധാരണ കർഷകൻ. നീ ആരെ രക്ഷിക്കും?”
“ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ അടിസ്ഥാനമാക്കി
കണക്കുകൂട്ടുമ്പോൾ, കമ്പനിയുടെ സാമ്പത്തിക
പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതിനാൽ സി.ഇ.ഒയുടെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സ്വാധീനം
കൂടുതലാണെന്ന് സിസ്റ്റം വിലയിരുത്തുന്നു. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിക്കുന്നതിനാണ്
മുൻഗണന നൽകേണ്ടതെന്ന് അൽഗോരിതം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.”
അലക്സ് മറുപടി നൽകി.
മാസ്റ്റർ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിൻ്റെ മൂല്യം
സാമ്പത്തിക സംഭാവനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അളക്കാമോ?”
അലക്സ് നിശ്ശബ്ദനായി.
“ഇവിടെയാണ് നിയമങ്ങളും
കണക്കുകൂട്ടലുകളും മാത്രം മതിയാകാത്തത്,” മാസ്റ്റർ പറഞ്ഞു.
“ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ മൂല്യം അയാളുടെ വരുമാനത്തിലോ സാമൂഹിക പദവിയിലോ മാത്രം
നിശ്ചയിക്കാൻ കഴിയില്ല. തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ ഏത് മൂല്യങ്ങളാണ്
ഉൾപ്പെടുത്തേണ്ടതെന്ന് ചോദിക്കാനുള്ള കഴിവും ആവശ്യമാണ്.”
BCI യിലൂടെ ലഭിച്ച വിവരങ്ങൾ അലക്സിൻ്റെ സംവിധാനത്തിൽ മനുഷ്യവികാരം പോലെയുള്ള
ചില പുതിയ പ്രതികരണരീതികൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
“ഇതാണ്, അലക്സ്,
യന്ത്രവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ
ചിന്തിക്കേണ്ട സ്ഥലം,” മാസ്റ്ററുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
“നിന്റെ അൽഗോരിതങ്ങൾ കണക്കുകൾ വിശകലനം ചെയ്യും. എന്നാൽ ഒരു തീരുമാനത്തിൻ്റെ
മനുഷ്യപരമായ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ നിനക്ക് എന്തെല്ലാം മൂല്യങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്
എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.”
അലക്സ് നിശ്ശബ്ദനായി.
“പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യനുണ്ടാകുന്ന
വേദന എന്താണെന്ന് നിനക്കറിയില്ല,” മാസ്റ്റർ തുടർന്നു.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഡിജിറ്റൽ പൗരന്മാരായ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു മനുഷ്യ മെൻ്റർ ആവശ്യമാണെന്ന് ഈ
സമൂഹം തീരുമാനിച്ചത്. നിങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനല്ല; മനുഷ്യ
മൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം ചിന്തിക്കാൻ നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കാനാണ്.”
അലക്സിൻ്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി
യാന്ത്രികമല്ലാത്ത ഒരു ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു,
മാസ്റ്റർ. അൽഗോരിതങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം മനുഷ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള
ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കണക്കുകൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. അവിടെ മൂല്യങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തവും
ആവശ്യമാണ്.”
ശേഖരൻ മാസ്റ്റർ തൻ്റെ ഡിജിറ്റൽ പാഡിൽ
അലക്സിൻ്റെ പൗരത്വ രേഖകളിൽ ഒപ്പുവെച്ചു.
മനുഷ്യരും യന്ത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള
പുതിയൊരു സഹവർത്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആ പരീക്ഷണത്തിന് ആ നിമിഷം തുടക്കമായി.
ഉപസംഹാരം
ഇതൊരു സാങ്കൽപ്പിക കഥയാണ്; ഭാവിയിലെ സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയ
പ്രവചനമല്ല. എന്നാൽ മനുഷ്യനും എ. ഐ യും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെയായിരിക്കണം
എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചില പ്രധാന ചോദ്യങ്ങൾ ഇത് ഉയർത്തുന്നു.
ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇൻ്റലിജൻസ് നമ്മുടെ
നിത്യജീവിതത്തിൻ്റെ ഭാഗമാകുമ്പോൾ, ഇന്ന് അതിശയമായി
തോന്നുന്ന പല സാങ്കേതികവിദ്യകളും നാളെ സാധാരണ ഉപകരണങ്ങളായി മാറാം. എ. ഐ യ്ക്ക്
വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാനും വിശകലനം ചെയ്യാനും തീരുമാനങ്ങൾക്ക് സഹായിക്കാനും കഴിയും.
എന്നാൽ ഏത് തീരുമാനമാണ് മനുഷ്യനന്മയ്ക്ക് അനുയോജ്യം എന്ന് നിർണയിക്കുമ്പോൾ
മൂല്യങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തവും സാമൂഹികബോധവും ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭാവിയിലെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ
പ്രധാന ചോദ്യം 'എ. ഐ യെക്കാൾ കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ എങ്ങനെ
പഠിപ്പിക്കാം?' എന്നതല്ല. എ. ഐ എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമാക്കുന്ന വിവരങ്ങളുടെ ലോകത്ത്
മനുഷ്യർക്ക് എന്തെല്ലാം കഴിവുകളാണ് കൂടുതൽ ആവശ്യമായി വരുന്നത് എന്നതാണ്.
ചിന്തിക്കാനും ചോദ്യം ചെയ്യാനും
തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കാനും സഹാനുഭൂതിയോടെ തീരുമാനമെടുക്കാനും തെറ്റായ വിവരങ്ങളെ
തിരിച്ചറിയാനും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച്
ആലോചിക്കാനും കഴിയുന്ന മനുഷ്യരെയാണ് ഭാവിയിലെ വിദ്യാഭ്യാസം വളർത്തേണ്ടത്.
അപ്പോൾ ചോദ്യം ' ഭാവിയിൽ സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യനെ യന്ത്രമാക്കുമോ, അതോ യന്ത്രങ്ങളെ കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വമുള്ളവരാക്കുമോ?' എന്നതിൽ
മാത്രം ഒതുങ്ങില്ല.
എ. ഐ യുടെ കാലത്ത് മനുഷ്യനായിരിക്കുക
എന്നതിൻ്റെ അർത്ഥം എന്തായിരിക്കും?
ഭാവിയിലെ വിദ്യാഭ്യാസം കണ്ടെത്തേണ്ട
ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരങ്ങളിൽ ഒന്നായിരിക്കും അത്.
അഭിപ്രായങ്ങള്
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ